Chief Engineer David McGarrit: 'Ik geloof dat de geest van het schip in de mensen huist.'

Er ging vijf jaar planning vooraf aan het moderniseren van het interieur van de Arctic Sunrise. De chief engineer David kent het schip beter dan wie dan ook. Bij publicatie van dit interview vaart het schip helemaal up to date bij Mar del Plata in Argentinie, onderweg naar Punta Arenas. Als laatste tussenstation om campagne te voeren op de zuidpool. David vertelt in juni in de haven van Delfzijl zijn bevlogen verhaal over de laatste loodjes van de refit. En zijn passie voor de missie.

Kan je om te beginnen jezelf even voorstellen aan onze lezers?

Mijn naam  is David McGarrit, 51 jaar oud, uit Ierland en ben nu een kwart eeuw bij greenpeace. En op dit schip de Arctic Sunrise, toen we het voor de eerste keer over hebben genomen in september 1995.

Oh, dus dat was echt de eerste reis van de Arctic Sunrise voor greenpeace?

Het werd opgeleverd in de haven van Hamburg in september 1995. Samen met andere bemanning namen wij het schip over en maakten er een greenpeace schip van. De meeste andere leden van dat team zijn nu al weg.  

Dus je weet echt alles van de historie van het schip?

Nou, ik weet alles van de geschiedenis van de machines en ben op erg veel campagnes mee geweest. Ik weet echt veel van het schip zelf.

Terwijl ik je nu spreek is het schip in de laatste fase van een ‘refit’, het wordt helemaal opnieuw ingericht. Het is bijna zover. Ben je al lang betrokken bij de voorbereiding?

Ik ben sinds 2012 betrokken bij de planning van de refit. Het zou best mogelijk zijn dat ik wat de technische kant betreft het voortouw heb vanuit greenpeace. Ik ben nu in Delfzijl sinds augustus 2016, tussendoor maar 5 weken thuis geweest. Omdat ik het schip zo goed ken. En ik heb veel ervaring met refits. Ik ben min of meer aan de leiding voor het grootste deel van de tijd. Er was meestal geen kapitein. Ik was hier eerst in mijn eentje met Hans, die heb je eerder ontmoet.

Wat vind je het leukste en belangrijkste van de veranderingen? En zie je je eigen voorstellen terug uit de planningsfase?

Ok, ik geef je wat achtergronden. Ik ben erg gek op dit schip. Je hebt waarschijnlijk veel verhalen gehoord over dit schip. Het vraagt speciale mensen om het te laten varen. Maar het is een heel veelzijdig schip. Ik ben er denk ik op zijn minst 12 keer mee naar het Noordpoolgebied gevaren. Naar Antarctica, de Zuidpool, drie of vier keer. En verschillende keren met de Arctic Sunrise op de Amazone rivier in Brazilië.

Het is een goed actieplatform, en goed als accomodatie. Klein genoeg om de bemanning samen ‘gevangen’ te houden. Voor mij is het altijd een vrolijk schip geweest. Dus toen we in 2012 begonnen met de ideevorming zei ik: ‘het staal van het schip is goed. De motoren zijn goed, dat hebben we onderzocht, minstens voor de komende 15 jaar. De nieuwe generatoren ook.’

Het heeft een goede basis voor een schip, fijne afmetingen; niet te groot, niet intimiderend. We kunnen er bijna overal mee naar toe varen. Maar omdat het interieur van 1970 stamt, besloten we dat het er een beetje ‘vermoeid’ uit begon te zien. Ik weet niet of je het schip eerder hebt gezien?

Ja

Vandaar dat we besloten hebben dat we het schip wilden verbeteren om aan boord prettiger te kunnen leven. En veel systemen te moderniseren. Zoals het afvalwatersysteem. En het schip schoner en meer helder qua licht te maken. Betere ventilatie, een beter verwarmingssysteem en betere airconditioning. En hopelijk daarmee ook meer economisch. Maar dat laatste weten we pas zeker als we echt uit gaan varen. Dan weten we pas zeker hoeveel diesel we verbruiken.

Zijn er maatregelen genomen om het schip meer duurzaam te maken?

In bepaalde opzichten. Bij voorbeeld, als ik op deze wand klop. Dat is een typische, gebruikelijke vorm van isolatie met goedkoop staal. Maar er is ook in de wand extra isolatie aangebracht. Dus om de vertrekken te verwarmen kost veel minder energie. Je hebt nog wel steeds de mensen nodig die met het schip om kunnen gaan, want het rolt erg veel heen en weer omdat het geen kiel heeft.

Het is natuurlijk fijn om nieuw meubilair en een hele nieuwe outlook te hebben, maar voor jou is daarmee een deel van je persoonlijke geschiedenis weg. Voelde dat emotioneel om het hele schip te strippen?

Ja, eigenlijk wel. Bijvoorbeeld toen we een simpel ding als een zwart schoolbord gingen verwijderen. Dat heb ik destijds samen met mijn vriendin Suzan opgehangen. We vonden er achter stickers van toen het opgeleverd werd in Hamburg! OMG! En daarna zie je het bij het afval liggen… Tja. Maar de herinnering houden we.Het is nog steeds hetzelfde schip. Het gaat niet om het stalen omhulsel, het is de bemanning die het schip maakt. Over de twintig jaar zie je daar een continuïteit in. Het is misschien niet dezelfde bemanning, maar ze kennen elkaar wel en het beweegt door.

Er waren, voordat het schip gestript werd veel bijzondere decoraties aan boord. Zoals bijvoorbeeld de deur van de radiokamer met een gat er in, omdat die ingetrapt is door Russische commando’s bij de arrestatie van de Arctic 30.

Die hebben we nog steeds. Die gaat ook terug aan boord komen. We hebben ook een gebroken kogellager van wat we noemen een op drift geslagen campagne uit 1998, toen we een probleem met de motor hadden. Dit is allemaal aan boord om het schip meer persoonlijk te maken en dat zal aangevuld worden met nieuwe spullen.

Dat je hier nieuwe gordijnen ziet is leuk, maar ik garandeer je, als je over een half jaar terugkomt zal je de nationale vlaggen zien van bemanningsleden hun land zien, of een speciale klok die ze op de markt hebben gevonden, of een schilderij, zoiets. Allemaal dingen om het hier persoonlijker te maken.

Ignacio, de eerste stuurman zei vanmiddag: ‘het zal tijd kosten om een nieuwe geest in het schip te brengen’.

Mmh, dat geloof ik niet. Ik geloof dat de geest van het schip in de mensen huist. Op dit moment is iedereen erg vermoeid. We naderen de afronding en de hoeveelheid werk explodeert. Omdat we nu nog een heleboel dingetjes ontdekken die niet goed blijken te werken. Soms zelfs een lek. Dus er is druk op de hele bemanning om heel hard te werken om het op te lossen. Maar, als we eenmaal varen hebben we daardoor ook weer een sterkere band gekregen en zal het goed zijn.

 

 

Als je het hebt over de nieuwe geest van de Arctic Sunrise. Zullen er dan weer kunstenaars aan boord worden gebracht om het schip te decoreren? Of is het meer wat de bemanning zelf meeneemt?

Mijn idee was: je hebt de twee verdiepingen gezien in het ruim. Daar komt een soort van scherm. Het idee van de werf en de ontwerpers was om daar een soort van vuurtoren op af te beelden. Ik zei ‘nee, laten we er dingen op doen die aan ons gegeven worden. Die betekenisvol zijn voor iemand. Zoals op enkele bemanningsverblijven voorheen een ijsbeer was afgebeeld, een andere een dolfijn. Dat zal zo ook weer gebeuren in het komende jaar. Ik verwacht zelfs binnen enkele maanden.

Laten we even teruggaan naar het grotere verhaal. Klimaatverandering. Wat betekent dat voor jou?

Om heel eerlijk te zijn was ik het afgelopen jaar er niet telkens mee bezig, maar ja, natuurlijk. Dat doet iets. Tot in mijn privé leven. Mijn huis in Ierland, door de veranderende weerpatronen, is in de laatste tien jaar twee keer overstroomd. Daarvoor nooit. Mijn huis staat op een redelijk vlak gebied, niet zo plat als in Nederland, maar wel ongeveer vergelijkbaar.

Ik denk wel aan klimaatverandering en een van de redenen waarom ik naar de Zuidpool ben gegaan is. En me daar is opgevallen. We kunnen nu naar gebieden varen waar je eerst niet naar toe kon varen. Zoals om Ross Island heen in de Ross zee, ten zuiden van Nieuw Zeeland. Dat was eerst volledig omgeven door ijs. We kunnen ook veel langer in de poolgebieden blijven dan voorheen. Omdat.. het ijs er niet meer is.

We kunnen nu al in april naar het Noordpoolgebied, vroeger moesten we wachten tot juni om op die plek te komen. Er was nog wel ijs, maar niet zo zwaar als we hadden verwacht. Dus er is verandering. Dat we nu zoveel geld uitgeven om het schip te moderniseren is belangrijk, maar het is nog veel belangrijker dat we uit kunnen varen om iets te doen aan het klimaat. Dat is ook de drijfveer om het schip op tijd klaar te hebben. Zodat we weer ons werk kunnen doen.

Het idee van het schip is dat je met greenpeace naar locaties vaart waar gewone mensen niet naar toe kunnen. In acties zoek je dan ook wel de confrontatie met andere schepen. Maar er is in de scheepvaartindustrie discussie om in de toekomst meer met onbemande schepen te varen. Ik probeerde me voor te stellen hoe het is als greenpeace bemanning om tussen onbemande schepen te varen…

Dat onbemand varen is nog steeds alleen maar een concept. Er wordt aan gewerkt, maar ze zijn er nog ver van verwijderd. Twintig jaar geleden werd hier al over gesproken. Er kwamen steeds grotere tankers. Er was bemanning die alleen meeging om het schip uit de haven te laten vertrekken. En dan was er een deel wat meeging om de wacht te houden tijdens de route tot de volgende haven. Dat hebben ze een jaar lang geprobeerd. En kwamen tot de conclusie: ‘Dit heeft geen nut. Het onderhoud vindt niet plaats.’

Mensen raken meer vermoeid. Ze worden een beetje gek. Je ziet dan helemaal niemand aan boord, want als jij wacht loopt ligt je aflossing te slapen.

Dus jij ziet het onbemand varen als een leuk ontwerp in iemand zijn hoofd, maar vanuit het menselijk perspectief niet erg waarschijnlijk?

Ik denk niet dat het heel waarschijnlijk is op korte termijn. Als technicus weet je ‘een schip is een machine, machines gaan kapot, ze hebben mensen nodig om dat te repareren.’ Pas als er machines zijn ontworpen om die reparaties aan boord te kunnen doen moet je bezorgd worden. Er zal altijd werk zijn voor scheepstechnici.

Voor veel mensen aan de wal is het ingewikkeld om zich een voorstelling te maken wat een scheepstechnicus aan boord doet. Voordat je uitvaart is het schip klaar om te varen. Hoe ziet je dag er uit?

Ik ben de hoofd techniek, dan is er een 2nd engineer, een elektrisch ingenieur en een monteur en dan nog soms een gespecialiseerde werktuigbouwkundige. Denk daarbij aan alles wat je hier om je heen ziet. Als je het lichtknopje daar aandoet, de kraan van je wastafel, het brandalarm, alles is onze verantwoordelijkheid. Als hier iets kapot gaat moeten wij het maken. De vriezers van de keuken moeten het doen.

We kunnen bijna alles repareren. Vorig jaar was er een filmploeg aan boord om ijsberen te filmen. Er kwam daarom een rupsvoertuig mee aan boord. Met vier rupsbanden. Ze kregen een probleem met de voorste rupsbanden. De technici aan boord maakten van de vier rupsen twee. Een grote uitdaging, met grote hamers en we zijn dan toch in staat dat soort dingen te doen in the middle of nowhere. We hebben zelfs een keer een kleine vuurtoren op een rots gebouwd.

Laten we afsluiten met een vraag over vrijwilligers. Veel bemanningsleden zijn ooit begonnen als vrijwilliger. Wat kan jij vertellen over je ervaringen?

Ten eerste geeft het ze veel ervaring. Mijn vriendin Suzy kwam ook aan boord als vrijwilligster, als matroos. Daarna groeide ze door tot iemand met alle kwalificaties voor een kapitein. Nu is ze bezig met een PhD voor haar studie plantkunde. Het heeft haar wereld geopend.

We zijn hier bij elkaar met allemaal nationaliteiten, Spaans, Filipijns om er maar een paar te noemen. Het is echt een belevenis. Ik ben zelfs begonnen als vrijwilliger scheepstechnicus. Dat laatste doen we niet meer, haha. Het geeft mensen wel een kans om te zien of ze het echt leuk vinden om dit werk te doen. Ze gaan naar nieuwe, andere plaatsen, je doet andere dingen. Het Noordpoolgebied is waarschijnlijk het mooiste gebied wat ik ooit heb gezien. Het is onmogelijk om een slechte foto te maken als je daar bent.

 

Dit interview is onderdeel van de serie Greenpeace ships telling green stories. Wij brengen de verhalen van de bemanning naar de wal. De schepen zijn de oorsprong van de geschiedenis en de levenslijn van de toekomst van Greenpeace. Het zijn de bemanningen die mogelijk maken dat we zien wat er op de oceanen gebeurd.

Je kan de locatie van de schepen van greenpeace international de Arctic Sunrise, Esperanza en Rainbow Warrior altijd live volgen via deze website https://www.vesselfinder.com/?imo=7382902 . En natuurlijk via de eigen facebookpagina's van de drie schepen een bericht sturen aan de bemanning.

Amsterdam, december 2017

Interview en vertaling: Egbert Born.

Het interview is gehouden op 9 juni in Delfzijl

Foto’s: Alba van der Velden